Ik moet het even kwijt. Echt, ik loop er al heel lang mee rond, maar nu is het moment daar om mijn hart te luchten. Beter voor mij, beter voor mijn gezondheid. Ik wil het er toch even over hebben. Over de voorjaarscompetitie. Voorjaarscompetitie? Ja, ja, dat mag toch wel.

Kijk, die voorjaarscompetitie is natuurlijk prachtig, maar datte…. het hoge woord moet er uit. Dat GE-APP. Ik word er helemaal tureluurs van. Er wordt wat afge-appt. Het gaat maar door. Ik raak er helemaal gestoord van. Daar wordt heel wat energie in gestopt. In dat appen, maar dat begrijpt u onderhand nu wel. Met het mobieltje wordt er een hoop flauwekul de wereld in geslingerd. Aan het appen heeft het de afgelopen maanden niet gelegen of misschien juist wel. Kampioen app. We scoren geweldig, maar helaas niet op de tennisbaan. En daarom is het denk ik heel goed te verklaren, dat het team het hele seizoen in de  onderste regionen heeft vertoefd met als hoogtepunt / dieptepunt een achtste plaats.

Nou ja zult u zeggen, een achtste plaats is toch zo gek nog niet. Nee, zeker niet als het eredivisie voetbal is. Dan heb je nog de play-offs.  Maar bij het tennis ligt het even iets anders. Kijk, als er maar 8 ploegen in die klasse zitten , dan is het niet zo  moeilijk om te bedenken waar het team is geëindigd!!! 

Maarre ….ondanks de mindere resultaten is de sfeer  prima. Een positieve houding is er. Prettig in de omgang. Geen gezeur, geen gedoe. Gewoon een gezellige groep! Niks mis mee en dat is heel wat waard. Misschien wel het aller, aller belangrijkste. Daarom verdienen de teamleden het om in de schijnwerper te staan.

Enige naamsbekendheid kan geen kwaad. Hier komen ze dan. In alfabetische volgorde met foto: Alexander, Ben, Klaas (geen foto), Gerard, Gijs (geen foto), René en Roelof.

Maar het is natuurlijk ook goed om alle 7 spelers bij elkaar te trommelen voor een evaluatie van de voorjaarscompetitie. Een goed gesprek. Aha, een kringgesprek, dat lijkt me wel wat. Enne…het is natuurlijk duidelijk, dat ik als oud-leerkracht basisonderwijs dat gesprek ga leiden. Ik weet tenslotte (ha, ha ) hoe dat moet. De anderen hebben daar geen kaas van gegeten, hebben er geen snars verstand van!  Het is misschien ietwat voorbarig, maar eigenlijk weet ik nu wel al wat de conclusies zullen zijn.

Opgelet. Lees het goed. We gaan in aanloop naar de najaarscompetitie ons helemaal suf appen, maar tijdens de competitie geen energie stoppen in het appen, maar wel heel, hééééél veel energie stoppen in het tennis!!!  En dan ben ik er van overtuigd, dat de ene overwinning na de andere  wordt behaald en dat de felicitatiecommissie van Amelte al voor afloop van die competitie de kampioensbloemen en medailles kan bestellen. Zo gaat het gebeuren. Het kan niet missen. Kampioen worden. Heerlijk toch!?! Met daarna de feestelijkheden. Ja, ja, op een platte kar naar het Koopmansplein en staande op het   balkon van het oude V en D- gebouw  toegejuicht worden door duizenden supporters. Een uitzinnige, hysterische menigte. Prachtig! Een kolkende massa. Eéééén  groot feest . Manne, manne, man, al die met vlaggen, knipperende, draaiende en flitsende toeters en bellen uitgedoste fans - ook de vrouwelijke - die onze namen scanderen, ons adoreren, aanbidden, verafgoden en natuurlijk met ons op de foto willen. En hup, ook nog maar even wat live muziek. Flink hard. Ke boem, ke boem ke boem!!! Mooier kan toch niet.

Zo zal het gaan en zo willen we dat toch ook graag. Ja toch? En na al die festiviteiten op naar het jaar 2017. Opnieuw de voorjaarscompetitie. En dan moet het toch vrij eenvoudig zijn om opnieuw kampioen te worden. Koud kunstje denk ik. Makkie!

Zo beste lezers, ik ben opgelucht, blij , dat ik dit allemaal even op papier heb gezet, want zoals ik in de aanhef van dit verhaal al aan gaf, moest ik dit gewoon  even  kwijt.

 

Klááááááááááááááááááááááááááááááááááaááááááááááááár.

 

Roelof Koning.