Ze wilde niet in de belangstelling staan, op de voorgrond treden. Als je haar vroeg of ze geïnterviewd wilde worden, dan antwoordde ze heel resoluut : “ Nee, dat wil ik niet.” Niet over te halen. Maar wel een dame, die heel veel deed voor de vereniging.

 

Ze was lid van de CTR en op tossavonden was de leiding bij haar in goede handen. En wat viel ook op? Dat ze altijd bezig was de planten in de bloembakken te verzorgen. Ze zei dan : “ Die moeten er goed bij staan.” Maar ook thuis alles keurig netjes. Echt, een bezige bij. En als er bij de vereniging een gezellige avond werd georganiseerd, dan zorgde ze voor lekkere hapjes en heerlijke soep. Echt geweldig! Over wie hebben we het? Juist, over LOESHA SIBERING. Een zeer gewaardeerd lid die ook tijdens de tossochtenden positief aanwezig was. “Ze slaat alle ballen terug,” hoorde je de tegenstander zeggen. In de wintermaanden? Met vriendinnen tennissen in de Rackethal en nagenieten met een kopje koffie.

Vorig jaar ( half mei ) werd ze getroffen door een hersenbloeding en na opnames in Assen, Maartenshof ( Groningen ), Beatrixoord ( Haren ), opnieuw Assen en Maartenshof, is ze uiteindelijk vanaf Kerst 2017 terecht gekomen in het verpleeghuis Anholt. Het tehuis waar haar moeder ook gelegen heeft. Vele jaren zocht zij haar dagelijks op.

En wat doet een ieder goed?! Dat er mensen zoals Herman en Peter zijn, die het initiatief nemen om Loesha, nu haar toestand verbeterd is, op te halen en te brengen naar het tenniscomplex. Daar waar ze veel bekende gezichten ziet tijdens de tossochtend. Meteen wordt er gestopt en iedereen zoekt het terras op . Wat volgt is een emotionele begroeting, waarna er een lekker kopje koffie wordt gedronken. Mooi, dat er binnen de vereniging veel aandacht besteed wordt aan Loesha. Trouwens, haar man Barry vertelde, dat er veel leden haar hebben opgezocht. En dat verdient ze. Zij heeft zich heel veel jaren ingezet voor de vereniging en daarom mag ze best in het zonnetje worden gezet, voor het voetlicht worden gehaald, in de schijnwerper staan.

Vlak voor dat ze weer naar Anholt gaat vraagt nog iemand of ze het leuk zou vinden om nog eens een keertje langs te komen. Er verschijnt een glimlach op haar gezicht en ze knikt. Je voelt dat ze blij en dankbaar is op deze prachtige zonnige junidag.

Loesha, we mogen haar niet vergeten enne..natuurlijk aan haar blijven denken. En wie weet, komt ze over niet al te lange tijd opnieuw naar ons mooie tenniscomplex.

Klááááááááááááááááááááááááááááááár.

Roelof Koning.