“Als je eens zin hebt om langs te komen voor een kopje koffie, dan zou ik dat wel gezellig vinden.”  Wie is die gastvrije dame? Juist, Gé Kiers. Altijd aardig, sociaal, vriendelijk,  zorgzaam, bescheiden, behulpzaam en prettig in de omgang.

 

Maar als je dan bij haar op de stoep staat , aanbelt en de deur open gaat en zegt, dat je haar ook graag wilt interviewen, doet ze eerst een beetje afwerend. “ Interviewen? Ach nee, nou ja, nou ja, toe dan maar. Maar nu niet, want ik krijg zo bezoek. Enne…tja, ik stop misschien ook wel als lid van de vereniging . Kijk, ik ben op leeftijd en heb nogal wat fysieke klachten. Het gaat gewoon bijna niet meer. Ik probeer op de maandagochtendtoss nog een keer mee te doen en dan moet ik maar beslissen wat ik wil. Trouwens, de voorzitter zei tegen mij, dat de vereniging mij niet kan missen.” En dan wijst ze naar de brievenbus. “ Zoals je natuurlijk wel weet wordt de dagopbrengst van de kantine altijd bij mij thuis gebracht.”

“Nou ja, Gé, wat je ook besluit, ik vind het fijn, dat ik nog net op tijd ben om je te interviewen. Iedereen mag je best nog een beetje beter leren kennen. Je verdient het om in de schijnwerper te staan. Komt het uit, dat ik binnenkort  nog even langs kom?” “Ja, dat is goed.”

En een week later, onder het genot van een heerlijk kopje koffie, is het zo ver. Het is even wennen, maar al gauw vertelt ze honderduit. Allereerst over het feit, dat ze aan de Eekhoutswijk in Smilde is geboren, op 2-jarige leeftijd is verhuisd naar de Witterweg en op de lagere school heeft gezeten in Bovensmilde. Dan naar de Huishoudschool en de Naaischool . Vervolgens werken bij Herman Jansen in de Kruisstraat in Assen, waar ze stoffen verkocht en heel veel trouwjurken heeft gemaakt.  En daarna?  Eerst een bakkerij met café in Smilde en uiteindelijk jarenlang met haar man Roelof een bakkerswinkel op de hoek van de Steendijk en de Pelikaanstraat.“ Ik vond het leuk om achter de toonbank te staan enne… de sociale contacten, ja dat was heel prettig.“ klinkt het enthousiast. Er aan toe voegend: “Kijk, ik heb een prachtig huis. Ik woon tegenover de bakkerij  en  heb een schitterend uitzicht.”  Even is het stil en dan zegt ze: “ Ik wil zo lang mogelijk in mijn huis blijven wonen. Een  appartement, nee, dat is niks voor mij. Ik moet er niet aan denken om met een lift naar boven te moeten gaan. Ik hou van mijn huis. En de tuin, dat is mijn ding, huishouding eigenlijk niet echt. Ik hou van tuinieren en in het voorjaar komt er altijd een hovenier.”

Naast het vele werk dat ze verricht heeft in de winkel, bleef er gelukkig ook nog tijd over om lid te worden van  Amelte. Na enig nadenken geeft Gé aan, dat ze zo`n 40 jaar lid is. Er plotseling uit flappend: “ Het is geen ijdelheid, maar misschien ben ik het langst levende lid. Kun je  dat voor mij uitzoeken?  En dan nog wat. Iedereen noemt mij Gré, maar ik heet dus Gé en mijn geboortenaam is Geertje. Trouwens, de vereniging heette vroeger CTA. ( Christelijke Tennisvereniging Assen ) Toentertijd mocht er op zondag niet getennist worden. Zondag was een rustdag.”

Gé heeft  veel betekend voor de vereniging. Lid van de kantinecommissie met de daarbij behorende werkzaamheden en als er een toernooitje gehouden wordt staan achter de bar. En heel trouw elke dinsdagavond om 7 uur aanwezig zijn om de kantine te openen. Voor al het  werk verdient Gé een groot compliment.

In de loop van het gesprek maakt ze duidelijk, dat ze heel tevreden is met haar leven. “Ik ben blij , dat ik op mijn leeftijd nog zo als ik nu ben in het leven sta. Ik kan nog fietsen, wandelen en auto rijden. Op zich voel ik me wel rijk.” Dan opeens heel serieus: “ Weet je waar ik een hekel aan heb?  Aan achterbaks gedoe.”  

Tussen neus en lippen door  vertelt ze, dat ze erg van zon en warmte houdt. “ Elk jaar ga ik met een vriendin naar Mallorca. Dat doe ik al 25 jaar. Altijd naar hetzelfde plekje. Snap je dat nou?  Dit jaar eind mei.”  Een grote wens van haar is om nog eens naar Indonesië te gaan voor de daar heersende cultuur.

Als ze gewoon thuis is en de t.v. aan staat kan Gé genieten van kwissen , natuurfilms en kookprogramma`s. Daarom is het niet verwonderlijk, dat ze houdt van koken en bakken. Ze is dol op asperges.
Tot slot vertelt Gé, dat ze, hoewel ze vanwege haar leeftijd heel veel mensen niet kent, Amelte een gezellige vereniging vindt.

Gé, het mag best gezegd en geschreven:  “De voorzitter vindt je binnen de vereniging een begrip in positieve zin.” “ O ja, zei hij dat? Nou, ik kan verder heel goed met hem opschieten, maar ik heb  het wel eens met hem aan de stok gehad ,” reageert ze met een lach.

Gé, bedankt voor het leuke gesprek  en de vereniging hoopt , dat je nog vele jaren in goede gezondheid lid zult zijn van Amelte.

Kláááááááááááááááááááááááááááááááááááááár.

Roelof Koning.